De rit en aankomst
Het was lang geleden maar vandaag kon ik de periode die men bedoelt met 'Voor dag en dauw' nog eens ervaren. Na een ietwat zenuwachtige nacht ben ik om 5u opgestaan, me gewassen en na een koffie vertrokken naar naar de Celestijnenlaan (wetenschapscampus van de KUL). Toen ik arriveerde was Frans al een GPS aan het installeren in de camionette. De chauffeur was dus al aanwezig op dit onmenselijk uur: Check! Niet veel later zijn we vertrokken richting Zeebrugge. Ondanks de snelheidsbeperking tot 90 km/u (door het smogalarm) en de vele sneeuw verliep de rit bijzonder rustig. We waren de ochtendspits op de Brusselse ring voor en eens deze verkeersader gepasseerd is de kans op files vrij beperkt. Mooi op tijd om kwart na 9 stonden we aan de poort van de marinebasis. Ik ga ons aanmelden bij de portier en we worden zonder veel controle doorverwezen naar het schip dat in ons gezichtsveld ligt: De Godetia A960! We worden hartelijk ontvangen door de kapitein/onderkapitein (?), we krijgen een tas koffie in de refter in de buik van de militaire boot (wat een ervaring!) en er worden nog enkele vragen gesteld omtrent de goederen.
Dedouanering en vrachtwagenchauffeurs.
Het is tijdens deze koffieklets dat de eerste hindernis opduikt. Plots wordt ons gevraagd naar de douane papieren van de goederen. Ik viel uit de lucht. Ik wist totaal niet wat men bedoelde. Ik probeerde uit te leggen dat de enige berichtgeving vanuit het kabinet van defensie het vertrek- en aankomstuur van de boot waren. Wij zouden de goederen alleen moeten leveren in Zeebrugge en (laten) afhalen in Boma. De vriendelijke douanemilitair die bij aan tafel zat 'expliceerde' me dat er nog enkele formaliteiten dienen vervult te worden. Zo was een document van gift nodig, een (zeer vulgariseerde) inventaris van de goederen, alsook de betaling van een soort douanetaks. Gelukkig had de man ook enkele templates bij die we mochten gebruiken zodat we dit eenvoudig konden invullen. De goederen werden uit de camionette geladen waarna we vertrokken richting de bankautomaat en het douanekantoor in Zeebrugge om de formulieren te laten afstempelen en de taks (gelukkig amper 30 euro omdat het een goed doel betrof) te betalen - de douanemilitair was zo vriendelijk om even voor te rijden want we hadden geen flauw idee waar we dit alles moesten gaan zoeken). In heel dit proces zijn we nog 30 min tussen de vrachtwagenchauffeurs (met héle straffe verhalen) van de haven in een tankstation koffies gaan drinken omdat het douanekantoor pas om 9u30 openging en we om 9u reeds voor de deur stonden. Gelukkig was het warme tankstation nabij.
De douanier van het kantoor was erg enthousiast om ons verhaal en heeft ons snel verder geholpen. Om 9u45 waren we alweer terug op weg naar de marinebasis. Deze keer was binnen geraken een iets grotere sinecure als de vorige keer: onze paspoorten werden ingehouden alsook een verklaring wat we kwamen doen.
Eens terug aan de Godetia waren onze goederen al aan boort gebracht en zeevast geplaatst. De douanemilitair nam met een grote vriendelijke lach op zijn gezicht de afgestempelde douanedocumenten aan en was blij dat alles vlot verlopen was. Ik gaf de kapitein nog een hand, wenste hem een behouden reis en nam afscheid van de eerste 3 maanden zwaar voorbereiden. Het lot van mijn project lag, alleszins toch voor het praktijkgedeelte, voorlopig in de handen van ons Belgisch leger... Ik vertrok met Frans terug richting Leuven.
Adieu!
