Oza malamo? (Alles goed?)
Vanmorgen zijn we om 10u vertrokken op zoek naar het klooster van de zusters Arbre de Vie. Na veel rondvragen in de buurt waar het ongeveer was werden we telkens een andere richting uitgestuurd. Bellen naar de zusters had geen zin want die nemen nooit onmiddellijk op. Uiteindelijk heb ik mijn collega Karel gebeld, dewelke waarvoor ik bij de zusters een cadeau ging afgeven, en hij heeft me terug op weg gezet in de juiste richting. We waren al zo'n 10 km te ver gereden en ondertussen bijna in de brushe terechtgekomen met moeilijk berijdbare wegen. Karel heeft de zusters kunnen bereiken en er zou een zuster ons opwachten langs de kant van de weg. En inderdaad, niet veel later bereikten we het klooster. De zusters waren nog wel aan het gebed bezig, maar de superieure ontving ons hartelijk en niet veel later vervoegde iedereen het gezelschap. We werden voorzien van lekkere zelfgebakken cake en een sucré. We hebben een klein uurtje gepraat over het project aan UNIKIN en de visies van europese jongeren over Congo of, meer in het algemeen, Centraal Afrika. Tot slot werden we rondgeleid in hun nieuwe klooster en kregen we een rondleiding in de tuin. Ze zijn zeer zelfvoorzienend op hun 16ha grote domein. Ik kwam er een tiental grote termietenheuvels tegen. Die beesten zijn tot iets in staat.
Het nieuwe klooster van Arbre de Vie.
Eén van de vele termietenheuvels op het domein van de zusters.
Geflankeerd door 4 zusters van de congregatie.
Vervolgens hebben we onze tocht verder gezet richting Kinshasa centrum. Opnieuw was ik verbaasd door de discipline die er in het verkeer was gekomen ten opzichte van 2009. Op de avenue 30 juin hield iedereen zich mooi aan de verkeerslichten. Ze waren hypermodern met aftelklok er bovenop. In 2009 reed iedereen nog gewoon door het rood als hij daar goesting voor had. De wet van de sterkste was van kracht. Geen plaats voor voetgangers. Dat was nu wel even anders. Onze eerste halte was de Memling, het extreem luxueuze (in Kinshasa la poubelle) vroegere hotel van Sabena. Ik informeerde aan de balie dat de manager die ons in 2009 heeft ontvangen er nog werkte. Dit bleek niet het geval. Ik wou er meteen ook de weg vragen naar de Colibri, een Belgische bruine kroeg in het centrum van Kinshasa. De man aan de desk had hier nog nooit van gehoord maar een aardige gaste die mijn vraag had gehoord wist wel waar het was en legde het uit aan mijn chauffeur. Niet veel later zaten we op het terras een hamburger en een toast canibal te eten.
Iedereen wacht braaf de nog 10 resterende seconden af voor er weer vandoor te scheuren. Discipline is aanwezig. Tevens nog 10 sec de tijd om iets te kopen bij de straatventer in het midden van de straat.
De Colibri, het Belgisch bruine café van Kinshasa.
De Colibri van binnen.
Met een oude poster van de bekende boksmatch van M. Ali tegen G. Foreman in Kinshasa op 30 oktober 1974. De onoverwinnelijke Foreman werd verslagen door Ali in deze 'Rumble in the jungle'.
Vervolgens heeft de chauffeur me afgezet bij Serge, de Congolese vriend van mijn broer die ik in februari in Leuven heb ontvangen. Hij stelde me voor aan de familie, we keken wat tv en we hebben samen een Congolees maal gegeten, bereid door zijn vrouw. We zijn dan samen naar quartier 'bon marché, zeg maar de uitgaansbuurt van Kinshasa, vertrokken en hebben er enkele glazen gedronken op een terras. Eén van zijn vrienden, een procureur van Lubumbashi, heeft me nog getrakteerd op een portret van me, door een straatartiest getekend. Hij heeft me nog een danscafé laten zien en hij heeft me dan in de guesthouse komen afzetten.
Ik samen met de Serge bij het buffet.
En dan uiteraard nog een foto van in zijn auto met het, al eerder aangehaalde, luipaardenvelleke op zijn dashboard.
Hier zaten papa Victor en papa Bandou me al op te wachten. Het was immers hun laatste avond dienst voor mijn vertrek en ze wouden absoluut nog dag zeggen. Ik had voor elk van hen eerder deze week onze foto in kleur laten afdrukken op de campus en gaf het hen als souvenir van onze tijd hier. Ze waren er ontzettend blij mee en ze gingen het thuis omhoog hangen en aan iedereen laten zien :).
Nu mijn bed in want morgen heb ik nog een hoop werk!
Tot dan!
M-
Geen opmerkingen:
Een reactie posten